مجله گیزمیز

ترس ها و مصائب دختران مجرد در ایران

ادمین/27
۱۷ دی ۱۳۹۶
۲۴ نظر
  • .

    Image result for ‫روایت ترس از تنهایی و حسرتهای دخترانی که مجرد‬‎

     

     

    روزنامه شرق نوشت: ازدواج‌نکردن نمی‌تواند به خودی خود نگران‌کننده باشد اما وقتی یک دختر رخ‌ندادن آن را در کنار همه محدودیت‌ها، موانع، مشکلات، کمبودها و نگرانی‌هایش می‌گذارد، اوضاع کاملا تغییر می‌کند. واقعیت این است که نگرانی درباره آینده و ترس از تنهایی تبدیل به یکی از موارد اصلی بحث میان دختران ازدواج‌نکرده یا حتی زنان مطلقه و تنها شده است و بسیاری از زنان برای فرار از این نگرانی و ترس، راه‌های مختلف، پرهزینه و حتی خطرناک را در پیش می‌گیرند.

    براساس آمار سرشماری نفوس و مسکن سال ٩٠، نزدیک به ۵٠٠ ‌هزار زن هرگز ازدواج‌نکرده تنها در فاصله سه گروه سنی ٣۵-٣٩، ۴٠-۴۴ و ۴۵-۴٩ سال بوده‌اند. ممکن است این دختران در این فاصله زمانی ازدواج کرده باشند اما اگر احتمال ازدواج‌نکردن آنها را در این پنج سال در نظر بگیریم، تعدادشان درخورتوجه است.

    درواقع با چندصد‌هزار دختر هرگز ازدواج نکرده که از محدوده ازدواج گذشته‌اند و نزدیک به تجرد قطعی هستند، مواجه هستیم که ازدواج‌نکردن و تشکیل‌ندادن خانواده مشکلات جسمی، جنسی، روحی و روانی بسیاری را برای آنها دربر دارد. چنین گزارشی را می‌توان درباره آقایان همین گروه سنی هم نوشت، اما از آنجایی که جامعه ما با عرف و رفتارهایی اجتماعی عجین شده و براساس همین رفتارها و عرف‌ها مردان فرصت، امکان و راه‌های بیشتری برای ازدواج و تأمین نیازهای خود دارند، می‌توان دراین‌باره تفکیکی را قائل شد.

    بسیاری از دخترانی که درباره‌شان صحبت می‌کنیم هیچ تجربه‌ای در رابطه جنسی و تغییر شرایط هرمون‌های خود و تقریبا شانسی برای مادرشدن بیولوژیکی ندارند و با همین چند مورد می‌توان انواع و اقسام مشکلات و عارضه‌های جسمی و جنسی و روحی و روانی را برشمرد. بسیاری از دختران هرگزازدواج‌نکرده با دلایل مختلفی از جمله دلایل مذهبی و سنتی خود را در معرض رابطه‌هایی موقت و آشنایی‌های بدون آینده ازدواج قرار نمی‌دهند و به‌همین‌دلیل تجربیات اندکی در تعامل با جنس مخالف دارند.

     

    واقعیت این است که جامعه ما درباره ازدواج گروه‌های سنی مختلف دختران دچار عدم برنامه‌ریزی است و شاید بتوان گفت رصدی درباره این شرایط نسبتا بحرانی وجود ندارد. حداقل این موضوع را می‌توان درباره ازدواج در گروه‌های سنی کمتر از ٢٠ سال دختران که کودک و نوجوان محسوب می‌شوند گفت که دولت می‌تواند با وضع قوانینی حداقل جلوی گسترش آن را با توجه به توسعه در جوامع مختلف بگیرد، اما همچنان رو به افزایش است.

    براساس آمار سازمان ثبت‌احوال، ازدواج دختران کمتر از ١۵ ساله‌ در سال ٨٣، نزدیک به ٣٠‌هزار و ٣٠٠ مورد بوده است که این رقم در سال ٩٣، به ۴٠‌هزار و ۴٠۴ مورد افزایش یافته است. همچنین هزار و ۵٧٢ مادر کمتر از ١۵ ساله در سال ٨٣ به ثبت رسیده که در سال ٩٣ این رقم به یک‌هزار و ٧١٣ نفر افزایش یافته است.

    اگر بگوییم سیاست‌های جمعیتی و برنامه‌ریزی‌های دولت‌ها برای جوانان در چند دهه گذشته حداقل یک نسل؛ یعنی دهه‌شصتی‌ها را با بحران بیشتری مواجه کرده و حالا بخش زیادی از دختران هرگزازدواج‌نکرده متولد همین دهه و پس و پیش از آن هستند، بیراه نیست. آخرین سرشماری نشان می‌دهد از میان ١١‌میلیون و ٢۴٠‌هزار نفر افراد هرگزازدواج‌نکرده در کل کشور، پنج‌میلیون و ۵٧٠‌هزار مرد و پنج‌میلیون و ۶٧٠‌هزار نفر زن هستند.

    این آمار به‌خوبی این‌طرف و آن‌طرف بوم و به عبارتی وجود اشکال در روند ازدواج دختران را قبل و بعد از سن ازدواجشان نشان می‌دهد. فارغ از اینکه این دختران با چه گروه سنی‌ای از مردان ازدواج کرده‌اند و باز هم فارغ از اینکه در حداقل یک دهه اخیر مردان تمایل بیشتری به ازدواج با زنانی در غیر از گروه سنی خود داشته‌اند، باید گفت که این روند درباره زنانی که چنین ازدواج‌هایی دارند اشکالات زیادی را می‌تواند به‌همراه داشته باشد.

     


     

     

    المیرا، ٣۶ ساله است و با توضیحی مختصر از شرایطش این سؤال پیش می‌آید که چرا با وجود شرایط مساعد تابه‌حال ازدواج نکرده است. او می‌گوید شرایطش نبوده و می‌گذرد، اما قبول دارد که دیگر مثل گذشته نیست و در این سن، فرصت ازدواجی برایش نیست. او ناامید از ازدواج است و می‌گوید ترجیح می‌دهد به این خلأ فکر نکند و برای خودش حس بد نسازد. شادی در آستانه ۴١ سالگی است و یک‌بار تا مرز ازدواج رفته، اما همه‌چیز به‌هم‌خورده و حالا خاطره خوبی هم از روند آشنایی و ازدواج ندارد.

    او می‌گوید می‌دانم حسرت مادرشدن روی دلم می‌ماند، اما نمی‌شود به هر قیمتی زندگی کرد. او می‌گوید زندگی مجردی‌ای که فعلا دارد می‌تواند همین‌طور ادامه پیدا کند و اصراری به ازدواج ندارد، اما درعین‌حال می‌گوید: «خیلی فکر می‌کنم که اگر همین امروز هم ازدواج کنم، چقدر وقت برای بچه‌دارشدن و زندگی مشترک دارم و به‌همین‌دلیل بیشتر استرس می‌گیرم».

     

     


     

     

    شادی می‌گوید: «خیلی از روزها دیدن زندگی دیگران و دونفری راه‌رفتن دیگران توی خیابان اذیتم می‌کند و تا چند روز افسرده می‌شوم».

     

     


     

     

    اعظم ٣٨ سالگی را تازه جشن گرفته و درگیر کارهای پایان دوره دکتراست. بیشتر درس می‌خواند و شاید به‌همین‌دلیل از خانواده جدا نشده است. می‌گوید: مادر و پدرم هرروز ازدواج‌نکردن را توی صورتم نمی‌زنند و در خانه والدینم راحتم. مخصوصا برای من که درس می‌خوانم خیلی راحت‌تر است و فعلا با همین درس‌خواندن سرم را گرم می‌کنم. او هم می‌گوید خیلی از مواقع به عاقبت این تنهایی فکر می‌کند و اینکه تا کجا می‌تواند سرش را با درس‌خواندن گرم کند و تنها بماند. اعظم به شرایط مالی خانواده‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید: خانواده من کم‌جمعیت است و والدینم به اندازه کافی حمایتم می‌کنند و نیاز مالی ندارم اما همین شرایط وابستگی حس خوبی ندارد».

     

     


     

     

    نگار سال‌هاست که بعد از پایان تحصیل در تهران تنها زندگی می‌کند، کارمند بانک است و استقلال مالی دارد؛ می‌گوید خیالش از تنهاماندن راحت است. نگار چند ماه دیگر ۴٣ ساله می‌شود و می‌گوید گاهی با مردان آشنا می‌شود اما هیچ‌وقت این گزینه‌ها به نتیجه نرسیده و حال مدت‌هاست که علاقه‌ای به آشنایی‌های جدید ندارد و به تنهایی خود عادت کرده. نگار سفر خارجی را جایگزین خیلی از نداشته‌ها کرده اما می‌گوید: «شرایطم خوب است اما گاهی که مریض می‌شوم می‌ترسم توی خونه تنها بمونم و حالم بد بشه کسی نباشه بیاد سراغم؛ همش می‌ترسم یه روز تو همین تنهایی بمیرم کسی هم نفهمه».

     

     


     

     

    مریم ۴٠ساله است و برای رسیدن به موقعیت فعلی که مدیریت یک آژانس گردشگری است تلاش زیادی داشته و حالا با یک گربه در آپارتمانی تنها زندگی می‌کند. او هم ترس از آینده را دارد و می‌گوید گاهی این فکر و خیال‌ها که هجوم می‌آورد واقعا به هم می‌ریزد. مریم می‌گوید تا به حال چند رابطه ناموفق داشته و هیچ‌کدام به ازدواج نرسیده است و حالا ترجیح می‌دهد به آینده کمتر فکر کند تا این نگرانی‌ها اذیتش نکند. مریم خانواده‌اش را هم حمایت مالی می‌کند و می‌گوید: از پس مخارج خودم برمی‌آیم و به برادر و خواهرهایم هم کمک می‌کنم اما در نهایت هیچ‌کدام برای من منفعتی ندارند و تنها هستم. خیلی از اوقات سراغشان نمی‌روم تا حرف و حدیثی نشود».

    به ‌عبارتی بیشتر این دختران به‌خصوص آنهایی که تصمیم به زندگی منفک از خانواده خود را گرفته‌اند، فارغ از انواع عارضه‌های جسمی و روحی و روانی نوعی نگرانی از آینده و ترس از تنهایی را دارند که نمی‌توانند با آن کنار بیایند و ممکن است همین نگرانی و ترس در آنها تبدیل به بیماری‌های دیگری شود.

     

     


     

     

    تبسم ۳۳ ساله معلم است و در یک آموزشگاه زبان انگلیسی تدریس می‌کند. می‌گوید با ازدواج مشکلی ندارد و به نظرش دوران تاهل، بخش شیرینی از زندگی است؛ اما مشکل این است که بسیاری از پسرهای امروزی در انتخاب همسر دچار بحران شده‌اند.

    تبسم به چند موردی که تاکنون به این مشکل برخورده اشاره می‌کند: همانطور که می‌دانید، هنوز در بیشتر خانواده‌ها فرزندان با معیارهای سنتی بزرگ می‌شوند در حالی که ارزش‌ها و هنجارهای جدیدی در جامعه به وجود آمده است. من نمی‌گویم کدام خوب و کدام بد است، اما آنچه دیده‌ام این است که بسیاری از جوان‌ها به خصوص پسرها دچار بحران شده‌اند و درباره این که چه چیزی درست است و چه چیزی نادرست، سردرگمند. آنها از طرفی با حرف‌های خانواده مبنی بر انتخاب همسر به شکل سنتی و معرفی مادر و پدر مواجه می‌شوند و از طرف دیگر با فعالیت‌های اجتماعی و حضور در فضاهای تحصیلی و شغلی، به دخترانی برمی‌خورند که آنها را برای ازدواج مناسب می‌بینند. آنها از طرفی با آموزه‌هایی مبنی بر در خانه ماندن زن تربیت می‌شوند و از طرف دیگر می‌بینند زنانی که فعالیت‌های اجتماعی نداشته باشند نمی‌توانند همدم، همراه و همکلام خوبی برایشان باشند.

    تبسم می‌گوید: این تربیت‌های دوگانه به این منجر می‌شود که در مواجهه با پسری که قصد ازدواج دارد، سردرگمی آنها به دختران هم سرایت کند و بی‌اعتمادی نسبت به تصمیم پسرها برای ازدواج شکل بگیرد؛ آنها یک روز از ما انتظار یک زن موفق و فعال اجتماعی بودن دارند و یک روز دیگر توقع دارند دستپختت به همان خوبی یک زن خانه‌دار باشد، یک روز می‌گویند هیچکس نباید مانع پیشرفت دیگری شود و روز دیگر می‌گویند وظیفه زن فقط این است که بنشیند خانه و بچه بزرگ کند، یک بار زنی با معیارهای گذشته را الگو قرار می‌دهند و یک بار زن موفق معاصری را در آن سوی دنیا.

    و از این موضوع با عنوان یکی از مشکلات دوران گذار در جامعه یاد می‌کند: حالا که مسئولان خودشان هم به دوران گذار و پیامدهایش باور دارند و از آن سخن می‌گویند، بهتر است به جای این که صرفا حرف‌ها و توصیه‌های کلیشه‌ای انجام شود، همانقدر که برای ازدواج برنامه‌ریزی می‌کنند، به چگونگی پیداکردن همسر هم فکر کنند و در رسانه‌ها درباره این موضوع آُموزش داده شود. طلاق‌های رسمی و عاطفی که در اطرافیانمان می‌بینیم جدا نگران‌کننده است و مجردها را از شروع زندگی مشترک می‌ترساند. باید ریشه‌یابی شود این جدایی‌ها بیشتر به چه دلیل است؟ من فکر می‌کنم زن و مرد وضعیت اقتصادی همدیگر را که قبل از ازدواج می‌دانند و با اتفاق غیرقابل‌ پیش‌بینی روبه‌رو نمی‌شوند که ناگهان بخواهند جدا شوند، این فضای فکری و فرهنگی متفاوت آنهاست که مدتی بعد از ازدواج خودش را نشان می‌دهد و کار به جدایی می‌رسد.

     

     



     

     

    رعنای ۳۷ ساله؛ پرستار است. دو سال است از خانواده جدا شده و تنها زندگی می‌کند. از مشکلات زندگی مجردی که می‌پرسم، سرش را تکان می‌دهد و می‌گوید: اگر مسائل مالی و سختی‌ها و مشکلات عاطفی و فیزیکی را هم بتوان تحمل کرد، این نگاه مردم است که بیشتر از هر چیز یک دختر مجرد را آزار می‌دهد. تجربه به من یاد داده به جز تعداد کمی از دوستانم، زندگی مجردی‌ام را از بقیه پنهان کنم و طوری وانمود کنم که با خانواده‌ام زندگی می‌کنم. تا می‌فهمند دختر مجردی هستی که مستقل شده‌ای و زندگی جداگانه‌ای را تشکیل داده‌ای،‌ برخوردها با تو عوض می‌شود؛ یا زیادی خشن می‌شوند یا زیادی مهربان! از همسایه و فامیل گرفته تا همکار و همکلاسی. سن و جنس و طبقه اجتماعی خاصی هم ندارد. هرکس به نوعی رفتارش عوض می‌شود. این که دختری بدون ازدواج از خانه پدری خارج شود هنوز در کشور ما چندان جا نیفتاده و تعداد کمی از افرادی که با آنها برخورد داشته‌ام، این مساله برایشان بغرنج نیست.

    با او از آمارها و اظهارنظرهای کارشناسان که حرف می‌زنم، می‌گوید: مفهوم تجرد قطعی را قبول ندارم. همه جای دنیا را که نگاه کنید سن ازدواج افزایش پیدا کرده و افراد در سنین مختلف فرد مناسب خودشان را پیدا می‌کنند؛ پس این که یک نفر سنش از سن معمول افراد متاهل در یک جامعه بیشتر باشد به معنی تجرد قطعی و تا پایان عمر او نیست.

    رعنا درباره دلایل ازدواج نکردن و جدایی از خانواده هم توضیح می‌دهد: دلایل زیادی باعث شد ازدواج نکنم؛ یکی از آنها این بود که هم خودم و هم خانواده‌ام اصرار داشتیم دوره لیسانس و فوق لیسانس تمام شود بنابراین در دوره دانشجویی برای این که مزاحمتی در راه تحصیلم پیش نیاید به خواستگارها جواب منفی می‌دادیم. بعد از آن هم سختگیری خانواده شروع شد. وقتی من راضی می‌شدم، خانواده‌ام راضی نمی‌شدند و هنگامی که آنها راضی بودند من تمایلی به زندگی با آن فرد نداشتم. معیارهایی که در نظر داشتیم متفاوت بود. آنها به دنبال امنیت مالی و اقتصادی بودند و من دنبال داشتن نگاه مشترک به زندگی. تا این که دو سال پیش تصمیم گرفتم از خانواده جدا شوم و زندگی مستقلی را برای خودم تشکیل بدهم. پدر و مادرم ناراضی بودند اما وقتی دیدند مصمم هستم که خانه و زندگی جداگانه خودم را داشته باشم و از لحاظ مالی این توانایی را دارم، قبول کردند که دخترشان در خانه‌ای جداگانه اما نزدیک به آنها زندگی کند.

    او می‌گوید: به هر حال من الان از وضعیت زندگی‌ام راضی هستم. نمی‌گویم احساس تنهایی نمی‌کنم، نمی‌گویم فکر کردن به آینده نگرانم نمی‌کند، نمی‌گویم گاهی دلم نمی‌خواهد یک رابطه عاطفی پایدار داشته باشم و مادر بودن را تجربه کنم. اینطور نیست. گاهی این احساس‌ها خیلی هم شدت می‌گیرد؛ ولی وقتی به زندگی بعضی از دوستانم نگاه می‌کنم که چطور بدون علاقه و تفاهم و فقط به خاطر فرار کردن از حرف مردم تن به زندگی مشترک داده‌اند و نارضایتی را در چشمشان می‌بینم، از تصمیمی که گرفته‌ام احساس رضایت می‌کنم.

    رعنا در پایان حرف‌هایش می‌گوید: با نگاهی به جمعیت مجرد کشور، این تصمیم‌گیران هستند که باید برای مدیریت این شرایط وارد عرصه شوند. لازم است در عین حال که برای ازدواج و افزایش جمعیت، برنامه‌ریزی می‌کنند، به فکر جمعیت مجرد کشور هم باشند و آنها را به رسمیت بشناسند. من فکر می‌کنم کاری که دولت باید در شرایط فعلی انجام دهد، حمایت از افراد مجرد و بویژه با شرایطی که در آن هستیم حمایت از دختران مجرد است. آموزش‌های عمومی برای شیوه برخورد با قشر جوان مجرد و در نظر گرفتن حمایت‌هایی مانند حمایت‌های بیمه، مسکن، وام‌های ضروری و … می تواند کمی از سختی‌های افراد مجرد کم کند. هرچه باشد، ما هم حقی داریم.

     


     

     

    ناهید خداکرمی، رئیس کارگروه بهداشت معاونت زنان و خانواده ریاست‌جمهوری و رئیس انجمن مامایی درباره این ترس و نگرانی زنان تنها و هرگزازدواج‌نکرده درباره آینده و تنها ماندنشان، تأکید دارد که این موضوع بین دختران کم‌سن‌وسال تنها و دختران و زنانی که از سن ازدواجشان گذشته مشترک است. او می‌گوید این حس بین آقایان تنها و ازدواج‌نکرده هم وجود دارد.

    خداکرمی تأکید دارد حرکت‌های جمعیتی، اجتماعی و اقتصادی و حتی سیاسی و حکومتی در چند دهه اخیر روی شرایط فعلی جمعیت اثر مستقیم داشته و می‌گوید: باید مسئله عدم ازدواج، گسترش روابط غیر از ازدواج، کاهش فرزندآوری، افزایش سن ازدواج و تمایل‌نداشتن به آن و بسیاری از مشکلات دیگر را زنجیره‌وار به هم متصل کنیم و بدانیم همه اینها به اشتغال و بی‌کاری و تحصیلات و میزان محدودیت‌ها و آزادی‌های جوانان در جامعه ربط داشته و دارد. او می‌گوید مهاجرت‌ها و مسائل مالی خانواده‌ها و امید و ناامیدی بین جوانان را باید در نگاه آنها به آینده بررسی کرد. بسیاری از جوانان به‌دلیل همین نداشتن امید به آینده و نداشتن برنامه‌ای برای آینده خود را وارد رفتارها و اقداماتی پرخطر و پرهزینه می‌کنند و برایشان نتایج این اتفاقات مهم نیست و این نگران‌کننده‌ترین اتفاق درباره جوانان یک کشور است. او به نتایج بررسی‌های جهانی اشاره می‌کند و می‌گوید: در جوامعی که شادی و نشاط اجتماعی و فردی بالاست و امید به آینده فرد و خانواده تا حد زیادی وجود دارد، تمایل به ازدواج بیشتر و نرخ باروری هم بالاست و بالعکس در جوامعی که مشکلات اقتصادی و اجتماعی و سیاسی و… وجود دارد، این شاخص‌ها هم افت می‌کند.

    خداکرمی می‌گوید افزایش سن ازدواج یا هرگزازدواج‌نکردن درباره مردان هم نگران‌کننده است اما از آنجایی که مردان از نظر عرفی و اجتماعی و البته جسمی فرصت بیشتری برای دامادشدن دارند نگرانیشان کمتر است. درعین‌حال جامعه ما از شدت نگرانی درباره ازدواج‌نکردن در سنین بالاتر دچار هیجان ازدواج دختران و پسران در سنین کمتر از سن ازدواج شده است و به‌همین‌دلیل شاهد افزایش ازدواج‌های کمتر از ٢٠ساله‌ها هستیم که همین موضوع خود شروع یک اتفاق ناگوار دیگر است.

    رئیس کارگروه بهداشت معاونت زنان و خانواده ریاست‌جمهوری تأکید دارد ارگان‌های مسئول در امر سلامت جسم و روان و نیز ارگان‌های متولی درباره مسائل اشتغال و شادی و نشاط و تحصیل و… همراه با هم مدیریت کنترل اجتماعی را اجرا کنند که البته مبنای آن نباید اقدامات قهری باشد. او می‌گوید باید سیاست‌های جداسازی دختران و پسران در سن ازدواج از یکدیگر را اصلاح کنیم و بدانیم که بهتر است دختران و پسران قبل از ازدواج با یکدیگر آشنا شوند. در این شرایط است که آنها می‌توانند اولا اقدام به انتخاب کنند و درعین‌حال با خصوصیات جنس دیگر آشنا شوند.

    خداکرمی می‌گوید: دختران ازدواج‌نکرده یا تنها که شانسی برای ازدواج و بچه‌دارشدن و فرار از تنهایی ندارند نباید با «انگ» در خانواده و جامعه مواجه شوند. این دختران و البته پسران در هر حال از بخشی از روابط خانوادگی و زناشویی و… محروم هستند و نباید با فشارهای بیرونی آنها را دچار مشکلات بیشتری کنیم. عموم این دختران و پسران دچار مشکل خاصی نمی‌شوند اما هستند افرادی هم که برای فرار از افسردگی، انگ تنهایی یا این باور عاطفی که یک حامی باید داشته باشند خود را وارد اقدامات و رفتارهای پرخطر می‌کنند یا به نگهداری حیوانات و رفتن به سفرهای مختلف روی می‌آورند. عموم زنان و حتی بسیاری از مردان این باور را دارند که از سنی به بعد به یک چتر حمایتی یا هم‌زبان نیاز دارند و نبود این عامل آنها را رنج می‌دهد.

     

     

     

     

    برچسب ها :
  • پربازدیدهای ماه
  • [metaslider id=146737]
  • نظرات شما
    غیر قابل انتشار : 0
    در انتظار بررسی : 3
    انتشار یافته : 24
    1. آقا اینستا دیگه فیلتر نیست! هنگم هنوز. اینستا را خدا آزاد کرد




      11



      23
      • حاج خانم داری اشتباه میزنی بحث در مورد چیه…




        14



        4
      • علی نکا مازندران

        ما همگی قربانی وضعیت موجودیم! گذر از سنت به مدرنیته!
        خانم ها هم مهریه آنچنانی میخان هم حق طلاق هم خونه هم ماشین .
        آقایون هم زن خوشگل، نجیب و پاکدامن و حرف گوش کن!
        انگار خودشون مظهر نجابت و پاکی ان!
        باید تکلیف مون رو با خودمون روشن کنیم؛ چه خانم و چه آقا!
        اگر مدرن زندگی کنیم باید زن و مرد کار کنیم،مهریه نباشه، حقوق برابر زن و مرد رو به رسمیت بشناسیم.و هر زمان نتونستیم جدا بشیم.و تلاش کنیم اخلاقی زندگی کنیم.
        متاسفانه اوضاع اجتماعی خیلی خرابه!
        اعتماد نابود شده و هرکی به فکر خودشه و نیازهاش.




        20



        2
      • مریم خانم برای اینترنت ای دی اس ال باز شده بود.خب اغتشاشگرا زندانی شدن خارجی ها هم لال شدن.پس نیازی نیست که فیلتر باشه




        11



        11
        • از اتاق فرمان اشاره کردن از ۵ شنبه آزاد شده و من نفهمیده بودم!
          حق با شماست. بنظرم.بهترین کار الان اصلاح فردی و انتظاره. به موقعش اتفاق میافته. حالم از تکرار وقایع ۸۸ بهم میخوره. چقد کشیدم. چقد امید و آرزو و هیجان داشتم. الان ترجیحا میخام نابینا و ناشنوا باشم.




          6



          6
    2. بزرگترین ترس بی پولی و بی سرپناهیه… چند وقت پیش تو یکی از دورهمیای خواهرم شرکت کردم خانمای حدود ۳۵ تا ۴۵ ساله بودن که تعدادشون حدود ۴۰ نفر بود…از بینشون ۱۲ نفر مجرد بودن و از بین این ۱۲ نفر ۳ تاشون خانومای نزدیک ۴۰ ساله ولی بیکار …بقیه که شغل داشتن هم از نظر مالی خیلی عالی بودن هم روحیه خوبی داشتن ولی اونایی که از نظر شغلی و مالی سطح پایینی داشتن مشهودا افسرده بودن…تو جامعه امروز برای یه دختر تو هر سنی از اوجب واجباته که یه شغل و تخصص داشته باشه …وقتی برای خودت استقلال مالی داشته باشی پذیرش خیلی چیزا راحت تر میشه ولی نداشتن استقلال همیشه یه ترس و استرسی ایجاد میکنه…حتی رو انتخابت برای ازدواجم تاثیر میذاره …یه جورایی آدم مجبور میشه برای برآورده شدن نیازای مادیش خیلی فاکتورای مهم رو فراموش کنه…




      43



      3
    3. احمقانس که مردم به دختری که مستقله و تنها زندگی میکنه نگاه بدی دارن!
      در حالی که باید ازش تقدیر هم بشه!




      50



      13
      • حرفت بیشتر به یک شعار شبیه مثل اینکه تازه از امریکا اومدی اینجا ایرانه فراموش نکنین دوستان تنهایی بهتر از یک ازدواج ناموفقه




        27



        2
        • اتفاقا فرق میکنه
          تو امریکا والدین بچه رو ۱۸سالگی پرت میکنن بیرون که بره کارکنه و درس بخونه!!
          ولی اینجا یه دختر میتونه تا ۳۰سالگی هم دست در جیب پدر فرو ببره و کسی هم بهش چیزی نمیگه!!
          همینکه از خوشی های الکی دل میکنه و میره سرکار و برای خودش ارزش قایله خیلی ارزش کارش بالاتر از دختر لمریکاییه!




          16



          4
    4. دلم گرفت..
      اینکه جونیت از شور عشق بی بهره باشی اینکه تو خونه ی پدری از بچه آوردن نا امید شی اینکه از تنهایی آینده ات بترسی و ..درد مشترکه ولی اینایی که مصاحبه شده باهاشون از یسری مسائل خبر ندارن اینکه تو ی شهر کوچک باشی و همه ی آینده و خوشبختیتو با ازدواج گره بزنن اگ ازدواج نکنی دیگه از تفریح از خوشی های خ ساده بی بهره می شی حتی مجاز نیستی خوشگل کنی خودتو چون اینطوری دختر خوبی هستی افسردگیت رو کی باور می کنه..دختری رو دیدم که خجالت می کشید بخاطر این موضوع تو جمع شرکت کنه ..آدمایی ک روشون نمیشه بگن تو فامیلمون ی دختر سن بالا داریم …
      جهالت فقط زنده به گور کردن دخترا نیس




      41



      1
    5. ازدواج سن داره‌.نه زودش خوبه نه دیر.
      چیزی که برای من عجیبه ازدواج در سنین ۵۰ به بالاست.
      امسال چندتا از همکارا که حدودا ۵۰ ساله بودن ازدواج کردن.
      وقتی تا اون سن تونستی تنها زندگی کنی دیگه چه معنی داره تازه بخوای شروع کنی!
      اون هم ازدواجی که بیشتر قراره از یه مرد پیر مراقبت کنی یا پول توجیبی شوهر جوونتر از خودتو تامین کنی!
      برای یه خانوم شاغل و مجرد که سنش بالا رفته فقط اطرافیان میتونه آزارش بدن و موجب افسردگیش بشن.
      حتی هم سند و سالای اون خانوم که متاهل شدن و بچه دار شدن وقتی به ۶۰ و ۷۰ برسن تنها هستن و بچه ها دور میشن. پس توی سن ۷۰ سالگی زیادم فرقی نمیکنه مجردی یا متاهل




      12



      32
      • حتی اگه سایر فاکتورها مثل نیاز عاطفی و ..در در نظر نگیریم یسری نیازهای طبیعی داره بدن که باعث میشه ازدواج سن و سال نشناسه..




        14



        2
      • حدیث 21 شیراز

        سلام بتی جان اتفاقا اقتضای آدمیت اینه که تنها نمیتونه زندگی کنه حالا هرچقدر که ازلحاظ مالی تامین باشه
        مشکل فقط نیاز مالی یا جنسی نیس درواقع بزرگترین مشکل نیاز روحیه که متأسفانه هرچی سن بالاتر میره و کم کم اطرافیان از دوروبرفرد پراکنده میشن بیشتر احساس تنهایی وافسردگی میکنه و دنبال راهی برای خارج شدن از این موقعیت هس
        بخاطر همین من کاملا ب اون خانما حق میدم.




        13



        4
      • من ۳۲ سالمه و مجرد.از قضا در حال حاضر همیشه میگم یا زمانی ک ۲۴ یا ۲۵ سالم بود باید ازدواج می کردم یا زمانی که ۵۵ رو رد کردم.تو این دو زمان در مورد خودم فکر می کنم ک نیاز داشتم و خواهم داشت ک همدمی داشته باشم و ….




        15



        4
        • لیلی خانوم همون نیاز طبیعی هم از یه سنی به بعد کمرنگ میشه و کلا حذف میشه. برای خانوما بخاطر وضعیت هورمونی و میان سالی…
          حدیث خانوم؛ آدمایی رو میشناسم که خانواده تشکیل دادن و دور و برشون پر از آدمه ولی در عین حال تک و تنها هستن. کنار همسر و بچه هاشون هستن اما مطرود و بی پناه. تنهایی فقط فیزیکی نیس. بعد روحی و روانیش مهم تره! ” من در میان جمع ولیکن…”
          کاملیا خانوم؛ ۵۰ به بعد شروع بیماری و درماندگی های جسمانیه. واقعیت رو بپذیریم.زن و مردی که پنجاه رو رد کردن و تازه تشکیل زندگی مشترک دادن، فرصت زیادی ندارن‌.اون هم با این وضع سلامت جامعه! که همه انگار پذیرفتن که ۷۰ سالگی مال مردنه و ۶۰ سالگی وقتشه آلزایمر بگیری و قلبت به تپ تپ بیفته.
          شور و حال و انرژی جسم و روح جوان کجا و اون کجا. بنظرم ازدواج نظمی داره. و اگه سر موقع اتفاق نیفته بدرد نمیخوره.
          نظرات همه ی شما دوستان هم محترم. من شخصا دلم نمیخواد وضعیت کنونی ام عوض بشه.راسیتش راضیم. در مورد ۱۰ سال بعد هم نمیتونم بگم صد در صد چی میشه.
          یا خیلی خوب با مجردی و تنهایی کنار میام یا افسردگی میگرمو عقده ای میشم.
          هنوز توی موقعیتش قرار نگرفتم که بدونم چیکار میخوام بکنم.ولی ابدا نمیخوام تحت تاثیر محیط قرار بگیرم




          8



          12
    6. “در جوامعی که شادی و نشاط اجتماعی و فردی بالاست و امید به آینده فرد و خانواده تا حد زیادی وجود دارد، تمایل به ازدواج بیشتر و نرخ باروری هم بالاست”
      هر چی جامعه شادتر و بانشاط تره نرخ باروری هم بالاست؟؟؟؟!!!
      با این تفسیر به این نتیجه میرسیم که آفریقا شادترین و بانشاط ترین قاره است. امید به آینده توش موج میزنه اصن.
      لینک پایین نقشه باروری توی دنیاست.
      https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/Countriesbyfertilityrate.svg/863px-Countriesbyfertilityrate.svg.png




      6



      1
      • آمار خالی خامه!
        باید تجزیه و تحلیل بشه که شما استادی خودت
        ولی مگه میفهمن؟!




        6



        1
        • البته به شرطی که نتیجه قبل از تجزیه تحلیل مشخص نشده باشه!!
          حالا باز خوبه بالاخره به حرف ما رسیدن که نباید دخترا و پسرا رو از هم جدا کنن.




          4



          0
    7. خیلی از پسر ها هستن که اگه از جانب دختر ها عشق حقیقی ببینن اهل زندگی ان(همچنین خیلی از دخترها) . تورو جان عزیزتون قرتی بازی و قر و فرتون رو بیارید پایین، تجملات رو ول کنین و بساز باشین . نترسین و عرضه ی ساختن یه زندگی از صفر رو داشته باشین، دختر پسرهای جوون کنار هم خوبن، دختر بیست ساله کنار مرد چهل ساله خیلی زننده ست .




      17



      3
    8. من درآمد معمولی دارم ، تحصیلات هم لیسانس ، قیافه و تیپم هم در حد معقول رو به خوب ،
      دختری که عاشقش بودم نهایتا تنها چیزی که براش مهم بود پول بود و زندگی مجلل و من تنها چیزی که برام اصلا مهم نبود ثروت پدرش بود ، البته پدرش هم وضعیت معمولی داشت مثل خودمون
      یه مدتی با هم دوست بودیم و مادرش و خواهرش هم میدونستن دختر خوبی بود ولی معیارهای متفاوتی داشتیم .
      خیلی دوستش داشتم و شبا به یادش اصلا خوابم نمیبرد ولی اگه همین الان ثروتمند هم بشم دیگه نمی خوامش




      22



      4
    9. به نظر من فقط باید تو هر شرایط هستی بهترین تصمیم ها رو بگیری و بهترین استفاده رو از لحظه لحظه زندگیت ببری.چه تو مجردی و چه تو متاهلی.اونی هم که مجرد باقی مونده دیگه باید فقط به آیندش فکر کنه.اما هر چیزی زمانی داره.بنظر من اگه زمانش بگذره دیگه فایده نداره.




      10



      4
    10. زندگی سخت شده مام خودمون سخت ترش می کنیم
      بابا چشم و هم چشمی رو کم کنید ساده بگیرید اگر کسی رو دوست داشته باشید می سازید زندگی رو باهاش اگرم نه که همون نکنید بهتره…

      الان مردم هم اصلا تحمل ندارن تا یه حرفی پیش میاد طلاق، بابا بزار یه یه دفه دوم بکشه بعد
      همه میخان تو گذشت داشته باشی همه چی داشته باشی اونا چی هچی.

      خلاصه مجردی بهتر از یه ازدواج ناموفقه.
      ختم کلام: توقعات رو کم کنید هر دو طرف …….




      10



      2
    11. خب چه اشکالی داره یه مرد دو تا یه چند تا زن داشته باشه . با این وضعیت دختر ها همگی میرن خونه بخت.
      خودمون سختش کردیم من دوتا مادر بزرگ دارم همشونم خیلی خوب و خوش با هم زندگی میکنن.
      گاهی بینشون دعوا میشه ولی مگه بین دو تا خواهر هم دعوا نمیشه؟
      الآن کسی دوتا زن داشته باشه انگار خیانت کرده.
      من مادرم اصلا هیچ مشکلی نداره بابام دو تا زن داشته باشه.




      4



      14
  • ارسال نظر