مجله گیزمیز

زندگی دختران پسر نما در افغانستان

ادمین/27
۱۵ اسفند ۱۳۹۶
۹ نظر
  •  

     رسمی در افغانستان به نام "بچه پوشی" وجود دارد که در آن والدین لباس پسرها را به تن دخترهایشان می‌کنند تا آینده بهتری داشته باشند. اما اغلب جز سخت‌تر کردن زندگی فایده دیگری برایشان ندارد.

     

    زندگی دختران پسر نما در افغانستان

     

    علی چهارده‌ساله طبق این رسم مانند یک پسر بزرگ شد. او با خواهرهایش اتاقی مشترک دارد. دخترهایی در افغانستان هستند که از آزادی مشابه با پسرها برخوردارند.

     

    در طول تاریخ ‌زنان زیادی خود را به‌جای مرد جا زده‌اند تا نقش‌های اجتماعی مهم‌تری را تجربه کنند. لباس مردانه پوشیده‌اند تا به جنگ بروند، دستورات مذهبی را دور بزنند یا در حرفه موردعلاقه خود فعالیت کنند. در افغانستان برخی خانواده‌ها دخترهایشان را به‌عنوان پسر بزرگ می‌کنند تا زندگی بهتری داشته باشند.

    "نجیه نسیم" مدیر کل امور زنان افغانستان در آمریکا می‌گوید: "زمانی که یک جنس خیلی مهم باشد و دیگری ناخواسته، همیشه عده‌ای تلاش خواهند کرد هر طور شده به سمت پرطرفدار وارد شوند."

     

    در جامعه مردسالار افغانستان، وابستگی اقتصادی به مردها و ننگ اجتماعی نسبت به دختردار شدن والدین را در جایگاه دشواری قرار می‌دهد. معمولاً دختران به چشم بار اضافی دیده می‌شوند، درحالی‌که پسرها نان‌آور خانه و ادامه‌دهنده میراث خانواده در نظر گرفته می‌شوند. برای مقابله با این دیدگاه، برخی خانواده‌ها جنسیت دخترهایشان را در هنگام تولد تغییر می‌دهند که این رسم به "بچه پوشی" معروف است.

     

     

    زندگی دختران پسر نما در افغانستان

    علی و ستار قبل از خروج از منزل برای دیدار با دوستان

     

     نسیم می‌گوید: "این رسم اجازه می‌دهد خانواده‌ها از ننگ اجتماعی نداشتن پسر فرار کنند. بچه پوش می‌تواند تنها برای خرید از خانه خارج شود، خواهرهایش را از مدرسه به خانه برگرداند، کار کند، ورزش کند و هر نقش دیگری که پسرها دارند را داشته باشد."

     

    در تابستان ۲۰۱۷ عکاس سوئدی به نام "لولو داکی" به افغانستان سفر کرد تا از این رسم عکاسی کند. او کتاب "دختران زیرزمینی کابل" نوشته خبرنگاری به نام "جنی نوردبرگ" را خوانده بود. نوردبرگ اولین کسی بود که درباره این رسم عجیب کتاب نوشت و مسحور هویت دوگانه این دخترها شده بود.

     

    او خانواده‌ای را ملاقات کرد که شش دختر داشتند و دو تا را به‌عنوان پسر بزرگ می‌کردند. یک روز بعدازاینکه "نادیا" سومین دختر خانواده متولد شد، والدینش تصمیم گرفتند او را به‌عنوان پسری به نام "ستار" بزرگ کنند. دو سال بعد، علی به دنیا آمد و او نیز به‌عنوان پسر بزرگ شد. حتی زمانی که تنها برادرشان متولد شد، آن‌ها بازهم به هویت اصلی خود بازنگشتند.

     

    اکنون ستار ۱۶ ساله است. فوتبال بازی می‌کند و دوست دختر دارد. خواهرش علی ۱۴ ساله است و جعبه‌ای پر از نامه‌های عاشقانه دارد که از دخترها دریافت کرده. آن‌ها همانند دیگر مردهای افغانستان در امور خانه کمک نمی‌کنند.

     

    زندگی دختران پسر نما در افغانستان

    ستار و دوست‌دخترش "آرزو". والدینشان آن‌ها را از دیدن یکدیگر منع کرده‌اند. اما آرزو می‌گوید برایش مهم نیست ستار دختر است یا پسر

     

     

    زندگی دختران پسر نما در افغانستان

    عکس‌های ستار در کودکی

     

     مادر ستار می‌گوید: "پسر نداشتیم و تصمیم گرفتیم از همان روز تولدش لباس پسر به او بپوشانیم. الآن از رفتاری که دیگران با او دارند ناراحت می‌شوم. مردم او را به خاطر نحوه لباس پوشیدنش مسخره می‌کنند."

     

    زندگی دختران پسر نما در افغانستان

     

     

    علی نامه‌های عاشقانه‌اش را در یک جعبه نگاه می‌دارد. او قبلاً با یک دختر دوست بود. اما وقتی والدین علی به والدین دختر گفتند که او "بچه پوش" است، دختر بدون خداحافظی برای تحصیل به آمریکا رفت.

     

    داکی می‌گوید: "پسرها از جایگاه برتری برخوردارند. همه خانواده‌ها پسر می‌خواهند، مخصوصاً خانواده‌های کم درآمد. این کار در خانواده‌هایی که پسر ندارند بسیار عادی است."

     

    زندگی دختران پسر نما در افغانستان

     

    اما هرچه که بزرگ‌تر می‌شوند و به بلوغ می‌رسند، زندگی سخت‌تر و خطرناک‌تر می‌شود. خانواده چندین بار نقل‌مکان کرده‌اند تا از آزار در امان باشند. در خیابان مردم سر آن‌ها داد می‌کشند و به غیر اسلامی بودن متهمشان می‌کنند، گاهی هم به دوجنسیتی. علی را پدرش هرروز به مدرسه می‌برد تا در امان باشد. ستار نیز مدرسه را ترک کرد زیرا از نام‌هایی که او را صدا می‌کردند خسته شده بود.

     

     

    زندگی دختران پسر نما در افغانستان

     

     

    اکنون پدر و مادر علی و ستار می‌خواهند آن‌ها مانند دخترها رفتار کنند. اما خودشان راضی نیستند: "زن بودن در افغانستان واقعاً سخت است. قدرت تصمیم‌گیری در هیچ‌چیزی را نداری و بقیه برایت تصمیم می‌گیرند."

     

    زندگی دختران پسر نما در افغانستان

     

     

     

    سازمان "زنان برای زنان افغان" گزارش کرد که سالانه حداقل دو مورد بچه پوشی در کابل اتفاق می‌افتد. نسیم می‌گوید این دخترها از آزار و اذیت، تحقیر و جدایی از جامعه رنج می‌برند. اما حاضر نیستند به‌عنوان زن زندگی کنند. مشکل اینجاست که بعد از بلوغ ادامه زندگی به‌عنوان پسر دیگر ممکن نیست و از طرفی جامعه آن‌ها را به‌عنوان دختر نیز نمی‌پذیرد.

     

    منبع: nationalgeografic

    ترجمه: وب‌سایت فرادید

    برچسب ها :
  • پربازدیدهای ماه
  • [metaslider id=146737]
  • نظرات شما
    غیر قابل انتشار : 0
    در انتظار بررسی : 0
    انتشار یافته : 9
    1. بزرگترین ظلمو در حق بچه هاشون انجام دادن




      16



      0
    2. ما که نفهمیدیم چی شد

      شما فهمیدین؟




      10



      1
    3. سجاد/30(27سابق)

      مگه پسر داتشن چیه که این دخترا رو اینجوری نابود میکنن،خیلی سخته نقش بازی چیزی رو که نمیخای باشی




      15



      0
      • مریم/18/زنجان

        گفته که نون آوره خونن هه تفکرات غلطی که دخترا رو محدود میکنه در حالی که قبل از مطرح شدن جنسیت یک انسان هستش




        3



        0
    4. غریب آشنا(س امامی)

      اینا بیشتر شبیه باسنی ها شدن تا شبیه پسر!!!!بعد اینا چطوری ازدواج میکنند؟!!چقدر دخترا بدبختن تو افغانستان!!!




      3



      13
      • تو کشور ما همچین گل وبلبلم نیست




        4



        0
      • مریم/18/زنجان

        نه که تو کشور خودمون دخترا خیلی خوشحالن.
        از بیشتر حقوقشون برخوردار نیستن از اون بدتر اینه که تو شهر های کوچیک بیشتر عذاب میکشن
        باید بگیم چقد دخترا تو ایران بدبختن چون وقتی که وقتی بچه دختر میشه پدر خانواده با مادر حرف نمیزنه .دختر میره بیرون کمی که بلند میخنده صدتا حرف در میارن براش دختر بعد ی ساعتی بیرون باشه خرابه .کمی ب خودش برسه اره یکی رو زیر سر داره. کاری انجام بده ابرو کل خانواده میره ولی در مقابل همون کار رو پسره انجام بده اشکال نداره پسره دیگه و خیلی چیزایه دیگه

        چقد دخترا بدبختن




        5



        1
        • مادر دیدم پسرش برای دخترای مردم آزار و مزاحمت هم ایجاد میکنه اما ازش حمایت میکنه میگه خب پسرم تو سن بلوغه دیگه این چیزا طبیعیه!!!
          بعدش همون مادر دخترش میخواد یه ساعت با دوستاش بره بیرون میگه تو که دیگه یاغی شدی اصلاً برو خونه مردمم شب بخواب!!!

          خونه از پایه ویرانه است.
          تا وقتی دیه روم به دیوار تخم چپ یه مرد با حکم آقایون اسلام معادله با دیه یه زن!
          تا وقتی که مرد باید سهم کامل از هر چیزی ببره اما زن فقط یک سوم!
          تا وقتی که مرد عرضه نگه داشتن دین خودشم نداره و زن باید محدود و محدود تر بشه تا دین مردا رو نگه داره!
          تا وقتی که هستن زن هایی که قبول کردن کمتر از یه مردن و حاضرن شوهر، برادر و سایر مرد های فامیل هر چی دهنشونه بهشون بگه و خوار و ذلیلشون کنه و به جاشونم تصمیم بگیره و فکر میکنن صرفاً چون زن هستن نباید صداشونم در بیاد همینه.

          ببخشید بازم روم به دیوار اما قانونی که بر اساس آلت تناسلی انسان ها تبعیض قائل بشه باید بره بمیره.
          یه سری عرب شهوت پرست این قوانینو نوشتن و متاسفانه ما الان بعد از ۱۴۰۰ سال هم نمیخوایم خودمون عقل داشته باشیم فکر کنیم و با فکر خودمون قانون بنویسیم.
          اگه عقل و تفکر وجود داشتن میفهمیدن که اینکه زن یک سوم ارث بگیره و مرد کامل هیچ ربطی به جنسیت اندامی یه انسان نداره اگه ۱۴۰۰ سال پیش به خاطر اینکه مرد سرکار میرفت و زن خونه میشست میگفتن خب الان که کلی زن نون آور خانوادن.

          ما چه زن چه مرد انسانیم و همه مون میتونیم هر کاری که دلمون میخواد رو انجام بدیم اینکه تو ذهنمون انداختن فلان کارا مخصوص مرداست فلان کارا مخصوص زنا همش تلقین و اجباری بوده که از کودکی به خوردمون دادن.
          وگرنه هرکدوم از ما یه بار زندگی میکنیم چرا باید همین شانس زندگی یک باره مون رو به خاطر سنت ها و عرف جامعه و… نتونیم به خواسته ها و آرزو هامون برسیم؟؟




          3



          0
    5. هستند کسایی که در حسرت بچه دار شدن هستند یه عده هم هستند که اینجوری داشتن دختر رو ننگ میدونن خدا با بنده هاش چه کار میکنه واقعا؟؟




      16



      1
  • ارسال نظر